Mijn hart wil je bedanken, Weblog

Vroeger stelde ik altijd heel stoer dat 'schrijven mijn therapie' is. Als ik een vervelende dag had, kon ik het van mij afschrijven. Mocht er iets vervelends gebeuren, kon mijn Web-log mij ervan overtuigen dat het allemaal wel goed komt. Toen mijn cavia overleed, kreeg ik lieve reacties die voor mijn veertienjarige ik een steun in de rug was.

Maar pas dit jaar, na een relatie van twee jaar, ondervond ik op welke manier internet als therapie kan fungeren. Ik heb sinds ik een eigen internetaansluiting kreeg, eigenlijk altijd een web-log gehad. Daar schreef ik kleine verhaaltjes op over mijn dag, mijn repetities met de band, optredens en leuke weekenden. Lofzangen voor mijn vriendjes, odes aan mooie situaties, vervelende verhalen over hoe ik mijzelf telkens maar weer zocht. Alles stond erop. Alles werd gelezen. Iedereen liet een reactie achter.

Sinds het einde van mijn relatie in april heb ik ondervonden dat mijn web-log niet zomaar een virtuele plaats op het internet is waar ik soms wat woorden typ, reacties op krijg en mijn dagelijkse bezigheden hervat. Dit kleine stukje in de virtuele wereld is mijn steun en toeverlaat geworden, toen niets anders hielp. Mijn hart en ziel ligt in dit hele kleine plekje, open om te worden gelezen.

Het publiekelijk schrijven is een manier geworden om mijn hoofd stil te krijgen en mijn hart te laten bloeden. Toen alles tegenzat, geen sterveling mij kon helpen en de hele wereld een zwarte plek was, toen was mijn web-log de plek voor therapie. Mijn berichten gingen van gitzwart naar grijs naar geel. Ik kreeg bemoedigende reacties. Liefde via het internet van mensen die ik nooit heb ontmoet hebben mij elke dag weer een stukje geheeld.

Dus via deze virtuele weg, lieve web-log, wil ik jou met heel mijn hart bedanken. Je hebt mij geleerd om mijzelf weer open te stellen. En dat is iets wat jou het meest waardevolle ter wereld maakt.