Tags: internet, mensen zoeken, social media

Lieve papa,

Het is alweer 3 maanden geleden dat ik je voor het laatst sprak. Ik heb net Noah uit zijn bedje gehaald, die eet nu een boterham. Wist je dat hij het lopen nu helemaal onder de knie heeft? En hij zegt al zoveel woordjes. Ook zijn grote broer doet het goed, die is zo wijs. Zo zei hij, toen we onze kat ineens dood op de stoel zagen liggen, dat we nu afscheid moesten nemen, want Pino was dood. Drie jaar oud en nu al precies weten wat te doen bij de dood.

Over twee weken heb ik een familiedagje. Ik en mijn zussen gaan dan een dagje op stap met de drie dochters van je broer. We kennen ze nu precies een jaar. Raar hè, dat er pas èèn jaar voorbij is sinds we ze hebben leren kennen. Er is ondertussen zoveel gebeurd.

Als jij het vertelt dan wordt het verhaal steeds spannender. Je vergeet het steeds hè? Of anders doe je het expres, trots als jij op mij bent. Maar het begon met dat kleine oproepje van mij op een social network pagina van een naamgenoot van ons. Zoiets als die hyves pagina waar ik je toen mee heb geholpen. Staat trouwens nog steeds die rare foto van je op. Dat gekke internet ook, daar blijft alles gewoon op staan.

En het was Lisa die toen op mijn post reageerde. Persoonlijk vind ik dat nog mooier, dat die zijde van de familie ons heeft gevonden, in plaats van andersom. Nu hoeven we ons nooit af te vragen of zij wel op ons zaten te wachten. Het was uiteindelijk wel hun vader die hen in de steek liet voor jou moeder, dus ja…

Maar wat een fijn gezicht, jij en je broer. Weten we eindelijk waar je die rare flapoortjes vandaan hebt. Maar ook je zichtbare pret in je ogen en zelfs je lach. Bijna iedere dag belden jullie elkaar. Er moest ook zoveel worden ingehaald. Onze ‘nieuwe’ familie is inmiddels toegevoegd in ons sociale netwerk, ook digitaal.

Simpel eigenlijk hè? Terwijl jij zoveel moeite hebt gedaan om je familie te vinden. De wereld is heel veel kleiner geworden sinds we internet kennen. De afstand tussen jouw Indonesië en jouw Nederland is dezelfde geworden als de afstand tot de computer.

Je zei dat je nu eindelijk begrijpt wie je bent. Van alles dat je hebt meegemaakt in jouw bewogen leven, is deze hereniging precies dat jouw het gevoel van thuiskomen heeft gegeven.

Oktober vorig jaar bracht verschrikkelijk nieuws. Het is nog steeds zo onvoorstelbaar. De kanker die ongemerkt door je lichaam was verspreid. Ongeloof, want je was nog zo fanatiek met sporten, Indisch koken, lesgeven en zingen. Je strijd was kort, heftig en vreselijk oneerlijk.

En hoe fantastisch en ontzettend uitgebreid het internet ook is, deze mail zal je nooit gaan bereiken. Maar je mailadres bestaat nog, dus ik doe het gewoon. Ik druk op ‘verzenden’.